pochowałam mojego czternastoletniego pacusia. nie jest mi za wesoło. nikomu w tym domu nie jest.

jesteśmy w zgodzie, mogłoby się wydawać.
a prawda jest taka, że wciąż nie wiem nic.

i nic.

cudowne życie miałam przez te dwa tygodnie, doprawdy wspaniałe! spotkałam tych wszystkich ludzi poznanych w różnych miejscach i czasach. magia i beztroska. cudo.

moje skrzynka pocztowa jest głodna tej jednej koperty, a przecież miałam być obojętna. ach, szkoda czasu na bycie obojętnym. trzeba k. k. kkkkkkk. i jak już przyjdzie ta biała koperta z koślawym 'l' i zawiniętym 'y', dam kres tym nieporozumieniom. to już chyba miesiąc.
hahahaaaaaaaaaaaa, 'nie widziałam Cię od miesiąca '.
tęsknie za moim.. przyjacielem.

teraz się zajmę sklejaniem mego serduszka, a później będę mogła sobie słuchać piosenek o miłości i o niemiłości również.

i będzie dobrze. na pewno kiedyś tam będzie.